Home / Blog / 

Wijnreisje naar de Bordeaux

Begin oktober heb ik een 4-daags bezoek gebracht aan Andrea Lobre en haar familie van Château de l'Aubrade. Dit bevindt zich net buiten het plaatsje Rimons 1,5 uur rijden ten oosten van de stad Bordeaux in de regio Entre-Deux-Mers.

Een uitnodiging

De familie Lobre had mij al een paar jaar geleden, bijna jaarlijks, uitgenodigd om toch eens langs te komen voor de druivenoogst in oktober. Het was er nog steeds niet van gekomen. Telkens kwam er iets tussen. Of ik vond het te druk, of m'n zoon was (destijds) te jong om 'achter te laten'. Tja. Allerlei redenen dus om het niet te doen. En toen kwam de uitnodiging om het weekend van 8 oktober jl. aanwezig te zijn bij de viering van het 40-jarig bestaan van het familiebedrijf. Sinds 1975 maakt de familie wijnen op dit landgoed. De tijd was rijp. Dus: on y va? Deze uitnodiging kon gewoon niet worden gepasseerd. Zo gezegd, zo gedaan. Iedereen in de winkel op volle sterkte om dit mogelijk te maken. Autootje gehuurd, ticket geboekt op het meest vreselijke moment in de diepe nacht, Franse muziek op de telefoon gedownload en hop daar ging ik. Het was een fantastisch lang weekend.

Even vliegen

Je bent langer onderweg naar het vliegveld dan daadwerkelijk in de lucht. Maar goed. De reis verliep voorspoedig en ik kon rond het middaguur, met slechts 2,5 uur slaap, heerlijk aanschuiven bij de familielunch. Meteen 4 gangen, gesauteerde duif, salade, wijn, stokbrood, soep, tomaten uit eigen tuin, vruchtentaart en kazen na. Dus buikje goed vol. Vier dagen alleen maar Frans praten. Als het moet dan kun je het opeens, toch?! Na een klein middagdutje ben ik eind van de middag met Andrea en haar kinderen de wijngaard in gelopen om druiven te plukken. Tafeldruiven weliswaar. Want de wijndruiven plukt men machinaal. Niet te versmaden die tafeldruiven: sappig, dik, rood en wit. Emmers vol geplukt. Allemaal voor de volgende dag. Voor bij het eten en tijdens het feest. Het was bijzonder om op dat tijdstip, zo met de ondergaande zon, al keuvelend in de wijngaard rond te lopen. Die zonsondergang en dat uitzicht. Heel erg mooi.

Logeren

Ik mocht bij de familie in huis logeren, met nog een aantal vrienden en familieleden. In een romantisch klein kamertje met louvredeurtjes voor de ramen. Alles klopte. 's Nachts rond een uur of 4 werd ik wakker van onbekende geluiden in en om het huis. De varkensschouders werden al aan het spit geregen en boven het houtskoolvuur gezet. Vanaf de vroege ochtend kwam er van slapen niet veel meer. Het hele huis in rep en roer. Bedrijvigheid in de keuken; het rook er de hele dag naar eten. Gezellig. Heel erg mijn ding. Madame Paulette Lobre, schoonmoeder van Andrea, was reeds een paar dagen aan het bakken en braden. Heerlijk. Dus de handen uit de mouwen en gezamenlijk hebben we laatste hand gelegd aan alle onderdelen van de lunch.

De tafels gedekt en van versiering voorzien, de wijnen koud gezet, de kazen geportioneerd voor bij de wijnproeverij. Het was nog stevig aanpoten want vanaf 10 uur arriveerden de gasten al. Ik was de enige buitenlandse gaste. Iedereen was enorm attent, had zeer veel interesse in wie ik was en wat ik daar deed. Heel inspirerend om op deze manier met zoveel Fransen kennis te maken, te praten over wijn natuurlijk, te lachen en enorm te genieten samen.

Gastvrij en gezellig

Om het bezoek te entertainen was er niks aan het toeval overgelaten. Er was zelfs een muzikant met een ouderwets draaiorgeltje om het geheel te voorzien van prachtige Franse chansons. We mochten het gistende druivensap proeven van de versgeoogste witte druiven. Het troebele sap prikkelde op je tong. Een goede vriend van de familie, Hubert Groutel, presenteerde een prachtige wijnproeverij van de nieuwste rosé, de Entre-Deux-Mers, de Bordeaux rouge en de speciale cuvée Origine 2015. Prachtig rood, geheel geproduceerd op nieuw eiken vaten. Vanzelfsprekend werd de cuvée Origine 1975 ook gepresenteerd, in kleiner gezelschap weliswaar. Natuurlijk was deze geouderde wijn een stuk dunner en vlakker dan de nieuwste telg uit 2015. Maar hoe dan ook, het was wel bijzonder om deze 40-jaar oude wijn te mogen proeven. Toch nog zeer aangenaam van geur en smaak. Ik hoop dat ik de 2015-er binnenkort in de winkel kan presenteren. Als hij al niet is uitverkocht, want ze hebben een zeer klein aantal geproduceerd.

Naar het strand

Toen zondags de rust op het wijndomein was teruggekeerd, heb ik m'n boeltje bij elkaar gezocht en ben ik in m'n autootje naar la Dune du Pilat gereden aan de Atlantische oceaan, ten zuiden van Arcachon. Het was 20 graden, lekker fris windje en zo mooi om in alle vroegte over de kleine weggetjes naar het westen te rijden.

Onderweg nog gestopt bij een mooi kerkje dat er zo prachtig bijstond. In diverse dorpjes was de bakker open. Liepen mensen met tassen vol boodschappen of werd er koffie gedronken met een taartje op een klein terras. La Dune du Pilat is met ruim 100 meter de hoogste duin van Europa en behoort tot het gebied dat bekend is als Les Landes de Gascogne. Ik heb mooie jeugdherinneringen aan dat gebied. Dus, de schoenen uit en klimmen maar. Een flinke klim. Voor degene die wat hulp kunnen gebruiken, staat er zelfs een enorme witte trap (serieus) in de berg geduwd. Ik moet zeggen, op de heenweg was het nog wel te doen. Maar zo'n 3 uur later, na een fikse strandwandeling langs de vloedlijn en een relaxed dutje op het strand, was de klim terug best wel pittig.

Afscheid nemen

Maandagochtend ging de wekker om 5.30 uur. Ik moest razend vroeg vertrekken om op tijd op het vliegveld te zijn. Richting Bordeaux staan er files dus het was verstandig om uiterlijk om 7.00 uur in de auto te zitten. In de donkerte, het leek nog nacht, was men bij +2 graden Celsius al aan het oogsten. De laatste blauwe druiven moesten er die week nog af. Andrea vroeg me of ik nog heel even wilde kijken naar de activiteit op het land. Twee oogstmachines op volle kracht, midden in het donker, met enorme lampen. Stilletjes stonden we daar al wolkjes blazend, nog heel even te kijken. Niks romantisch aan hoor; een wijnboer zijn. Het is kei, en dan ook echt keihard werken! Na een flnke omhelzing moest ik toen toch echt in de auto stappen en naar het vliegveld. Afscheid nemen, is niet m'n sterktste kant. Maar eenmaal in de auto, met die prachtige opkomende zon in m'n achteruitkijkspiegels en de mist in de vallei van de Dordogne, was dat snel vergeten. Wat een geweldig weekend. Mooie herinneringen. Ik vind het een heerlijk land. Volgend jaar weer. PS: voor de liefhebbers, op onze facebookpagina staan nog veel meer foto's van het bezoek.

Er zijn 0 reacties  |  Reageer